قوی ترین بمب جهان(پدر بمب ها)

قوي ترين بمب خلاء‎ (Vacuum Bomb) ‎در جهان سه شنبه 11 سپتامبر در روسيه آزمايش شد ‏‎.‎‏ اين بمب که با هواپيما حمل مي شود قابليت ايجاد خلاء دارد‏‎ ‎و قابل ‏مقايسه با قدرت و کارايي يک بمب هسته اي ولي بدون ايجاد خسارات‎ ‎زيست محيطي ناشي از يک بمب هسته اي است ‏‎.‎‏ اين بمب که به طور مخفيانه ساخته ‏شده قدرتى بيش از بمب هاى هسته اى داشته و ارتعاش هاى ناشى از انفجار آن به ‏مراتب شديدتر از ارتعاش هاى هسته اى است . اين بمب موسوم به "پدر تمام بمب ‏ها " است و قدرت آن چهار برابر بيشتر از پرقدرت ترين بمب هاى فعلى جهان است ‏که در اختيار آمريکا قرار دارد زيرا از يك نوع جديد و بسيار كارآمد مواد منفجره كه به آن ‏اشاره اي نشده است، بهره مي‌برد .‏‎ ‎‏ ‏MOAB‏ يا مادر تمام بمب ها كه پيش از اين به ‏عنوان قوي ترين بمب خلاء  شناخته مي شد و در سال 2003 آزمايش شده بود، يك ‏بمب هدايت شونده‎ ‎ماهواره‌اي دوربرد است و امريكا از آنها در جنگ با طالبان در ‏افغانستان استفاده کرد .‏بمب روسي اولين بار توسط هواپيماهاى توپولف مدل ‏Tu-160‎‏ در محل آزمايش فرو ‏ريخته شد . قدرت اين بمب ها که با شدت زيادى منفجر شدند، بيش از حد تصور ‏است . اين بمب از لحاظ اندازه از بمب هاى ‏MOAB‏ آمريکايى کوچکتر است، اما به ‏دليل استفاده از فناورى نانوتکنولوژى در ساخت آن و با توجه به حرارتى که در زمان ‏منفجر شدن در مرکز انفجار توليد مى شود قدرت آن بسيار بيشتر از بمب هاى ‏آمريکايى است . بمب خلاء جديد مي تواند جايگزين يک سري از ابزار هسته اي با ‏قدرت ضعيف تر شود که قبلا ساخته شده بود . در همين زمينه وزارت دفاع روسيه ‏اعلام كرد اين طرح نظامي هيچکدام از توافقات بين المللي را نقض نمي کند و به ‏ايجاد‎ ‎رقابت تسليحاتي تازه اي در جهان منجر نخواهد شد . ‏بمب روسيه حاوي ‌8/7 تن ماده منفجره قوي است ولي بمب آمريكا بيش از‏‎ ‎هفت تن ‏ماده منفجره دارد‎ ‎در حالي كه بمب آمريكا معادل ‌11‏‎ ‎تن تي.ان.تي است ولي بمب ‏روسيه معادل ‌44 تن از اين ماده منفجره است. همچنين شعاع‎ ‎انفجار بمب روسيه ‏‏‌990 فوت يا 300 متر و دو برابر شعاع انفجار بمب آمريكا است ‏‎.‎‏ اين  بمب روسي در ‏ابتدا يک توده اي از مواد آتش زا را در شعاع انفجاري خود ايجاد ميکند که با اکسيژن ‏موجود در جو مخلوط ميشود سپس درمرحله بعد ، اين توده آتش مي گيرد بطوريکه ‏تمام منطقه آتش گرفته شده را نابود مي کند .‏آزمايش اين بمب با توجه به تنش هاى به وجود آمده ميان مسکو و واشنگتن به دليل ‏مسائلى چون استقرار سپر موشکى آمريکا در اروپاىشرقي، پرواز مجدد هواپيماهاى ‏استراتژيک روسيه و امکان تعليق حضور در پيمان نيروهاى متعارف از سوى روسيه، ‏مى تواند بيش از گذشته، روابط دو کشور را به دوران جنگ سرد نزديک کند . آزمايش ‏بمب خلاء توسط روسيه نشان دهنده توان نظامي اين کشور در پاسخ به طرح آمريکا ‏براي استقرار تجهيزات ضد موشکي خود در شرق اروپاست.

Su-47 Berkut

اين هواپيما که عموما به نام ‏S-37‎‏ شناخته ميشود، با نام تجاري ‏Su-47‎‏ احتمالا وارد ‏سرويس ميشود.حرف ‏S‏ اول عبارت ‏S-37‎‏ بر خلاف تصور عموم، نشانگر هواپيماي ‏ساخت شرکت سوخو نيست، بلکه اولين حرف يک عبارت روسي با ترجمه "پيشگرا" ‏ميباشد. تغيير نام هواپيما ازS-37‎‏ به ‏Su-47‎‏ مسلما از تصميم شرکت سوخو براي بازاريابي اين هواپيما ميباشد.‏‏

هواپيمايي ‏‎ Su-47‎، ابتدا به عنوان نمونه آزمايشي مراکز تحقيقاتي هوا فضاي روسيه ‏براي آزمايش مواد مرکب پيشرفته در هواپيما و همچنين سيستمهاي ‏Fly by Wire‏ ‏پيچيده و امروزي تر بود. هواپيما از بالهاي پيش گرا که قدرت مانور فوق العاده زياد و ‏همچنين قابليت پرواز در زواياي حمله بالاي 45 درجه را به هواپيما ميدهد استفاده ‏ميکند. مزاياي بال پيشگرا نسبت به بال هاي با اشکالمتعارف که عبارتند از پساي ‏القايي و ممان خمشي کمتر و همچنين تاخير در وقوع واماندگي مدت مديدي است ‏که شناخته شده است. اما متاسفانه ممانپيچشي وارد به بال در اين نوع بالها آنقدر ‏زياد است که اگر اين بالها با مواد متعارف ساخته شوند ميتواند بال را براحتي از هم ‏بدرد.براي حل اين مشکل، سوخو 47 از بال هايي ساخته شده از مواد کامپوزيت ‏استفاده ميکند که ضمن مقاومت خوبدر برابر پيچش، پيچش آيروديناميک مورد نياز ‏براي هواپيما را فراهم مي آورند. براي کاهش هزينه هاي سوخو47، دماغه، دم هاي ‏عمودي و ارابه هاي فرود خانواده سوخو27 را امانت گرفته است. با اين وجود بدنه ‏هواپيما فضاي بيشتري براي جاسازي رادار و تجهيزات اويونيکي، فضاهاي داخلي ‏جاسازي اسلحه و بازتاب راداري کمتر (که بخشي از آن ناشي از استفاده از ‏کامپوزيتها و مواد جاذب امواج راديويي است)نسبت به سوخو 27 ها دارد.

‏عليرغم تمام شايعاتي که در مورد اين هواپيما وجود دارد، کارايي بسيار خوب اين ‏هواپيما در آزمايشها، علاوه بر اينکه مسئولين سوخو را به فکر بازاريابي داخلي و ‏خارجي براي اين هواپيما بيندازد، دولت روسيه را نيز متقاعد کرد که بودجه بيشتري در ‏اختيار اين شرکت جهت توسعه اين هواپيما در اختيار سوخو قرار دهد. گزارش هاي ‏اخير حاکي از اين است که با وجوديکه اين هواپيما احتمالا به عنوان جنگنده نسل ‏پنجم نيروي هوايي روسيه و رقيب اصلي ‏F-35‎‏ معرفي ميشود، احتمال جايگزين شدن ‏بال آن با بالهاي متعارف پيش گرا وجود دارد. اگر احتمال دوم صحيح باشد، اينطور بنظر ‏خواهد رسيد که مسئولين سوخو به نتايج مشابهي با نتايج ناسا (در مورد هواپيماي ‏X-29‎‏) در مورد مشکلات بال پيش گرا رسيده اند و نتوانسته اند بر آنها فائق بيايند. ‏

 

مشخصات ‏Su-47‎

طول بالها    15.1 الي 16.8 متر  ‏

طول کلي    22.2 متر الي 22.6 متر  ‏

وزن خالي    24000 الي 26000 کيلوگرم  ‏

حداکثر وزن   34000 کيلوگرم  ‏

موتور پيشران   دو دستگاه‏‎ AL-37FU ‎‏( گونه اي ازموتور‎ SU-37‎‏) ‏

حداکثر سرعت در ارتفاعات   2500 کيلومتر برساعت  ‏

حداکثر سرعت در ارتفاعات پايين   1400 کيلومتر بر ساعت  ‏

سقف پرواز   18000 متر  ‏

حداکثر برد   3300 کيلومتر  ‏

تسليخات قابل حمل

 ‏
Air-to-air ‎‏ : ‏R-77, R-77PD‏, ‏R-73, K-74‏
‎: Air-to-surface       ‎‏ ‏X-29T, X-29L, X-59M, X-31P, X-31A, KAB-500‎‏, ‏KAB-1500‏تعداد خدمه   يک نفر

---

منبع : http://www.daneshju.ir

B-2 Spirit

بمب افکن فوق پيشرفتهء ‏B-2‎‏ موسوم به ‏Spirit‏ يا "روح"، جهت پاسخگويي به نياز ‏نيروي هوايي ايالات متحده در نبردهاي قرن آينده، طراحي و ساخته شده است.‏B-2

‎Spirit‏ که به وسيله کمپاني معظم "نورثروپ - گرومن" ساخته شد، يک بمب افکن ‏پنهان‎کار (استيلت)، و چندکاره (‏Multirole‏) محسوب مي‏شود که قادر است انواع ‏بمب‎هاي معمول و اتمي را پرتاب کند. ‏B-2‎، گران‏قيمت‏ترين هواپيمايي است که تاکنون ‏در تاريخ جهان ساخته شده است؛ قيمتي که براي هر فروند آن تخمين زده مي شود، ‏رقمي بين 1.157 تا 2.2 ميليارد دلار را بالغ مي‏شود. اين رقم، با توجه به دوره ي ‏ساخت هواپيما، از زياد به کم تغيير کرده است.‏

توليد اوليه‏اي به تعداد 135 فروند، در نهايت در اواخر دههء 1980، به تعداد 75 فروند ‏کاهش داده شد؛ اما بالاخره توسط پرزيدنت بوش (پدر)، تعداد نهايي جهت خريد، به ‏‏21 فروند رسيد . اين 21 فروند، به تدريج از تاريخ دسامبر 1993، به تدريج، به پايگاه ‏هوايي "وايت من" (‏Whiteman‏) در ميسوري (‏Missouri‏) تحويل شدند . در جريان يک ‏ارزيابي به عمل آمده توسط نيروي هوايي ايالات متحده که نتايج آن نيز منتشر شد، ‏دقت بمباران دو فروند ‏B-2‎‏ مسلح شده، برابر 75 فروند هواپيماي معمول از نوع ديگر ‏است!

‏مهمترين ويژگي ‏B-2‎، بي‏نيازي از سوختگيري هوايي بر فراز اقيانوس آرام است . طرح ‏انقلابي ادغام دو خصيصهء "کمتر مشاهده شدن با حفظ بازدهي بالاي آئروديناميک" ‏و "توان بالاي بارگذاري مهمات"، امتيازات بسيار مهمي است که باعث تمايز ‏B-2‎‏ از ‏بمب‏افکن‎هاي پيشين مي‏شود. برد عبوري ‏B-2‎‏ برابر 11000 کيلومتر بدون سوختگيري ‏هوايي مي‏باشد. همچنين، قابليت کمتر مشاهده شدن توسط رادار، آزادي عمل ‏بسيار بالايي در ارتفاعات بالا به اين بمب افکن مي‏بخشد، به همين دليل، برد هواپيما ‏افزايش يافته و ميدان عمل بسيار باز و راحتي جهت سنسورهاي هدف‏ياب هواپيما ‏فراهم مي‏شود.

‏با استفاده از "سيستم هدف‏ياب جهاني" (‏GATS‏) كه تركيبي است از سيستم ‏مكان‏ياب جهاني (‏GPS‏) و بمب‏هاي هوشمند هدايت شونده به وسيلهء ماهواره مانند ‏JDAM، بمب‏افكن ‏B-2‎‏ مي‏‏تواند از رادار بسيار پرقدرت ‏APQ-181‎‏ جهت تصحيح خطاهاي ‏سيستم هدف‏ياب جهاني، بهره ببرد و دقت بسيار بيشتري به هنگام استفاده از ‏بمب‏هاي هوشمند هدايت ماهواره‏اي نسبت به بمب‏هاي معمول هدايت ليزري كسب ‏كند. بدين طريق، بمب‏افكن ‏B-2‎‏ قادر است 16 هدف زميني را هم‏زمان مورد اصابت ‏قرار دهد.

بسياري از مشخصات رادارهايي از نوع كمتر قابل شناسايي، محرمانه باقي مانده ‏است؛ با اين حال استفاده از مواد كامپوزيتي (تركيبي)، پوشش مخصوص روي بدنه و ‏طرح موسوم به "بال پرنده"، مواردي هستند كه در افزايش قابليت پنهان‏‎كاري اين ‏بمب‏افكن، تاثيرگذار مي‏باشند. بمب‏افكن ‏B-2‎‏ دو خدمه دارد؛ يك نفر خلبان در سمت ‏چپ و فرمانده ماموريت كه در سمت راست قرار مي‏گيرند، اين دو نفر، تواني برابر ‏چهار خدمهء بمب‏افكن ‏B-1B‏ يا پنج نفر خدمهء ‏B-52‎‏ دارند.‏

بي-2 تاكنون در سه عمليات جداگانهء رزمي شركت داشته است. اولين مورداستفاده ‏از بي-2 در جريان جنگ كوزوو به سال 1999 بود. در جريان اين نبرد، هواپيماهاي بي-2 ‏بسيار موفق عمل كردند و براي اولين مرتبه در جهان، بمب‏هاي هدايت ماهواره‏اي ‏JDAM‏ را به جهانيان معرفي كردند. به دنبال موفقيت عمليات كوزوو، اين بمب‏افكن‏ها ‏در عمليات آزادسازي افغانستان از دست طالبان و همچنين عمليات آزادسازي عراق ‏شركت جستند.‏

تمامي مهماتي که در بي-2 نصب مي شوند، درون محفظه هاي داخل بدنه و در 2 ‏محل جداگانه در مرکز هواپيما جاي مي گيرند. بي-2 قادر است تا 40000 پاوند مهمات ‏شامل تسليحات معمول و هسته اي، بمب هاي هدايت شوندهء بسيار دقيق از نوعJDAM ٬ بمب هاي سقوط آزاد و تعدادي جنگ افزار ويژهء ماموريتهاي دريايي با خود ‏حمل کند.

‏‏4 موتور توربوفن ‏F118-GE-100‎‏ ساخت جنرال الکتريک، در داخل بدنهء بالها، جاسازي ‏شده اند. در قسمت اگزوز اين موتورها، سيستم خنک کننده اي تعبيه شده است تا ‏ميزان حرارت و بالطبع ميزان لکهء حرارتي ايجاد شده توسط بي-2، کاهش يابد. اين ‏موتورها، بي-2 را با وزن ناخالص معادل 336500 پاوند قادر مي سازند تا به راحتي از ‏باند برخاسته و به حداکثر سرعت زيرصوت دست يابد. ‏

همهء بي-2 ها با نام‏هاي ايالات گوناگون آمريكا اسم گذاري شده‏اند. اين نام گذاري به ‏صورت عبارت "روح + نام ايالت" معرفي شده است. اين موضوع دو استثناء دارد: ‏

هواپيماي شمارهء يك (‏AV-1‎‏) كه به نام "روح آمريكا" يا ‏Spirit Of America‏ و ‏هواپيماي شمارهء 19 (‏AV-19‎‏) كه به نام روح كيتي‏هاوك يا ‏Spirit of Kitty Hawk‏ اسم ‏گذاري شده‏اند.  به دلائلي كه هنوز محرمانه نشده‏اند، لبه‏هاي حملهء بالها در بي-2، ‏
به وسيلهء يك جريان الكتريكي بسيار پرقدرت كه منشا آن با جريان خروجي اگزوزهاي ‏بي-2 متفاوت است، شارژ مي‏شوند.  تيم فوتبال "كانزاس سيتي بريگاد"، از طرح ‏
هواپيماي بي-2 به عنوان آرم باشگاه استفاده مي‏كند. ‏B-2‎‏ به عنوان بقاپذيرترين، ‏
پايدارترين و پيشرفته ترين هواپيماي تاريخ هوانوردي جهان شناخته مي شود.‏

 

مشخصات عمومي ‏B-2A‏ سري ‏Block 30‎‏  ‏

نوع هواپيما : بمب‏افكن استيلت (مخفي از رادار)  ‏

سازنده : نورثروپ - گرومن  ‏

اولين پرواز : 17 / 07 / 1989  ‏

ورود به خدمت : آوريل 1997  ‏

وضعيت : عملياتي  ‏

كاربر : نيروي هوايي ايالات متحده آمريكا  ‏

تعداد ساخته شده : 21 فروند  ‏

طول : 20.9 متر  ‏

فاصلهء دو سر بالها : 52.12 متر ‏

ارتفاع : 5.1 متر  ‏

مساحت بالها : 46 متر مربع  ‏

وزن خالي : 71700 كيلوگرم  ‏

وزن بارگذاري شده : 152600 كيلوگرم   ‏

حداكثر وزن مجاز براي برخاستن : 171000 كيلوگرم ‏

پيشرانه : 4 موتور توربوفن ساخت جنرال الكتريك به نام ‏F118-GE-100‎‏                      باكشش ‏هركدام 77 كيلونيوتن 

‏حداكثر سرعت : 764 كيلومتر بر ساعت ‏

برد : 12000 كيلومتر ‏سقف پرواز خدمتي : 15000 متر ‏

وزن بارگذاري بال : 329 كيلوگرم بر مترمربع  ‏

قيمت : 1.157 تا 2.2 ميليارد دلار (در سال 1998) ‏

خدمه : 2 نفر ‏

---

منبع : ‏http://www.deneshju.ir

ايستگاه فضايي بين المللي

ايستگاه‎ ‎فضايي بين المللي يك ماهواره بزرگ قابل سكونت است كه بيش از 15 ‏
كشور‎ ‎درساختن آن سهيمند. اولين بخش ايستگاه در سال 1998 راه اندازي شد و ‏
اولين‎ ‎كاركنان تمام وقت آن -يك فضانورد آمريكايي و دو فضانورد روسي- در سال 2000‏‎ ‎درايستگاه ساكن شدند‏‎.‎‏ ايستگاه فضايي بين المللي در دامنه حدود 250‏‎ ‎مايلي يا‏
‏400 كيلومتري به دور زمين مي گردد. مدار آن از 52 درجه عرض شمالي‏‎ ‎تا 52 درجه ‏عرض جنوبي گسترده شده‎. ‎ايستگاه از حدود هشت بخش بزرگ‎ ‎استوانه اي به نام ‏مدل تشكيل شده. هر مدل به طور جداگانه روي زمين درست‎ ‎شده و به كار انداخته ‏شده است و فضانوردان اين بخش ها را در فضا به هم‎ ‎متصل كرده و مي كنند‎.‎هشت ‏صفحه خورشيدي بيش از 100 كيلووات انرژي‏‎ ‎الكتريكي را براي ايستگاه تأمين مي ‏كند. صفحات خورشيدي روي يك چهارچوب‎ ‎فلزي 360 پايي (109متري) بالا رفته ‏اند‎. ايستگاه فضايي بين المللي‎ ‎به عنوان يک آزمايشگاه, رصدخانه و محل کار عمل ‏مي کند. فضانوردان در مدل‎ ‎هاي آن کار و زندگي مي کنند و صفحات خورشيدي انرژي برق آن را تأمين مي‎ ‎کند. 15 کشور در ساختن اين ايستگاه سهيم بوده اند. ايالات متحده آمريكا و‎ ‎روسيه بيشتر مدل ها و ديگر تجهيزات را فراهم كرده اند. كانادا يك ‏بازوي‎ ‎روبوتي متحرك ساخته كه در سال 2001 راه اندازي شد‏‎. ‎بقيه شريك ها‎ ‎ژاپن و ‏كشورهاي عضو آژانس هوايي اروپا‎ (ESA) ‎هستند. برزيل يك موافقت نامه‎ ‎جداگانه با ‏آمريكا امضا كرده تا تجهيزاتي را براي ايستگاه فراهم كند و در‎ ‎مقابل به امكانات آمريكا ‏دسترسي خواهد داشت و مي تواند يك فضانورد برزيلي‎ ‎را هم به ايستگاه بفرستد‎. بيش از 80 پرواز از جانب شاتل هاي فضايي‏‎ ‎آمريكايي و موشك هاي روسي لازم ‏است تا ايستگاه فضايي بين المللي كامل شود‎. (ESA) ‎و ژاپن نيز در نظر دارند تأمين ‏ماشين آلات را توسعه دهند. قرار بوده‎ ‎ايستگاه در سال 2006 كامل شود ولي هزينه ‏هاي پيش بيني نشده باعث تأخيرهاي‎ ‎زيادي در كار شده است‎.‎

 

مأموريت ها

كاركنان و دانشمندان بر روي زمين- با‏‎ ‎استفاده از علائم  راديويي- تجهيزات ‏آزمايشگاهي روي ايستگاه را اداره مي‎ ‎كنند. بعضي از اين تجهيزات تأثيرات شرايط ‏فضا را اندازه گيري مي كنند. مثل‎ ‎تأثير شرايط بي وزني بر نمونه هاي زيستي كه ‏شامل خود كاركنان نيز مي شود‎. ‎تجهيزات ديگر مواد مختلفي را توليد مي كنند كه ‏شامل بلورهاي پروتئين براي‎ ‎تحقيقات پزشكي مي شود. بلورهاي رشد يافته در فضا ‏نسبت به آنهايي كه در‎ ‎زمين رشد پيدا مي كنند، عيب و نقص هاي كمتري دارند و ‏بنابراين آسان تر مي‎ ‎توان آنها را تجزيه و تحليل كرد. محققان علوم پزشكي از نتايج ‏تجزيه و‎ ‎تحليل پروتئين ها استفاده مي كنند تا تصميم بگيرند كه كدام بلورها را بر‎ ‎روي ‏زمين توليد كنند‎.‎فايده اصلي وجود يك ايستگاه فضايي اين است كه‎ ‎لازم است ‏تجهيزات فقط براي يك بار به فضا برده شوند. نه اين كه دايم به‎ ‎زمين آورده شوند و ‏دوباره به فضا برده شوند. همچنين ايستگاه مي تواند به‎ ‎طور دايمي به وسيله ‏فضانوردان مورد استفاده قرار بگيرد. دانشمندان در روي‎ ‎زمين مي توانند نتايج تجربي را ‏تجزيه و تحليل كنند و تحقيقات بعدي را خيلي‎ ‎سريع تر از قبل تغيير دهند. ايستگاه ‏براي استفاده در 15 سال طراحي شده‏‎. ‎ولي اگر بخش هاي صدمه ديده تعمير و يا ‏جايگزين شود براي دهه ها مي تواند‎ ‎دوام بياورد‎.‎

 

سابقه ايجاد ايستگاه فضايي

ايستگاه فضايي بين المللي نهمين‎ ‎ايستگاه فضايي قابل سكونت است كه دور زمين ‏مي گردد. اولين ايستگاه از اين‎ ‎دست، شامل ايستگاه ساليوت‎ (Salyut) ‎اتحاد ‏شوروي با شش مدل و اسكاي لب‎ (Skylab) ‎ايالات متحده بود كه در دهه 1970 راه ‏اندازي شدند‎.‎در سال‎ 1986 ‎اتحاد شوروي استفاده از ايستگاه فضايي مير‎ Mir ‎به ‏عنوان اولين ايستگاه‎ ‎فضايي قابل استفاده در طراحي پيش ساخته اي‎ modular ‎يا ‏تكه تكه اي را شروع‎ ‎كردند. شوروي ها بر اساس طراحي فضاپيماي سايوز(‏‎(Sayusيك ‏سيستم نقل و‎ ‎انتقال اقتصادي و قابل اعتماد را براي ايستگاه به وجود آوردند. اين ‏سيستم‎ ‎به آنها اين توانايي را داد كه تجهيزات و امكانات و نيز كاركنان را به‎ ‎ايستگاه ‏مير منتقل كنند. اما به دنبال فروپاشي اتحاد شوروي در سال 1991‏‎,‎روسيه اداره و ‏بهره برداري از ايستگاه مير را متوقف كرد. در سال 2001‏‎ ‎روسيه مير را از مدار خارج ‏كرد و و آن را به زمين انداخت‎.‎در دهه‎ 1990 ‎روسيه تمايل داشت تا يك ايستگاه ديگر ‏به نام مير2 را بسازد. ايالات‎ ‎متحده هم نقشه كشيده بود كه يك ايستگاه به نام ‏فريدامFreedom  ‎را با‎ ‎مشاركت آژانس فضايي اروپا ، كانادا و ژاپن بسازد. در نتيجه با ‏وجود‎ ‎مشكلاتي ايالات متحده و روسيه در سال 1993 توافق كردند كه يك ايستگاه‏‎ تركيبي يعني ايستگاه فضايي بين المللي را بسازند‎.‎براي راه اندازي‎ ‎پروژه، فضاپيماها ‏از سال 1995 تا 1998 به سوي مير پرواز كردند. فضانوردان‎ ‎ايالات متحده به عنوان ‏محقق براي شش ماه در ايستگاه روسي خدمت كردند‎.‎تأخيرهاي‎ ‎اصلي در ساخت ‏ايستگاه به خاطر تأخير حكومت روسيه رخ داد. بالأخره يك موشك‎ ‎پروتون روسيه اولين ‏مدل را در سال 1998 به ايستگاه برد. اين مدل توسط‎ ‎روسيه و با سرمايه گذاري ‏ايالات متحده ساخته شد و زاريا‎ Zarya ‎كه در روسي‎ ‎طلوع خورشيد معني مي دهد ‏ناميده شد‎.‎دومين مدل يعني يونيتيUnity ‎به‎ ‎وسيله ايالات متحده ساخته شد. شاتل فضايي انديوورEndeavour ‎در سال 1998‏‎ ‎يونيتي را به مدار برد و آن را به زاريا ملحق ‏كرد. يونيتي شش دريچه دارد‎. ‎يكي به زاريا متصل شد و ديگران آماده اند كه به عنوان ‏متصل كننده براي‎ ‎ديگر مدل ها به کار روند‎.‎در سال 2000 موشك پروتون, يك مدل ديگر ‏ساخت روسيه به نام زوزدا‎ Zvezda ‎يا مدل سرويس‎ Service ‎را به ايستگاه برد‎.‎زوزدا‎ محل كار و زندگي براي فضانوردان است. در سال 2000 شاتل ديسكاوري قطعات‏‎ بيشتري را به ايستگاه برد كه شامل پايه براي صفحات خورشيدي و دستگاه اتصال‎ دهنده بود كه يك توقفگاه براي شاتل ها محسوب مي شود‎.‎اولين خدمه‎ ‎تمام وقت در ‏سال 2000 با يك فضاپيماي سايوز به ايستگاه وارد شدند. فرمانده‎ ‎يك آمريكايي و دو ‏
نفر كارمند ديگر روسي بودند. ماه بعد فضاپيماي انديور‎ ‎اولين صفحه خورشيدي ساخت ‏آمريكا را به فضا برد تا صفحات كوچك روي مدل هاي‎ ‎روسي تكميل شوند‎. شاتل آتلانتيس‎ Atlantis ‎مدل آزمايشگاه دستيني‎ Destiny ‎را در سال 2001 به ايستگاه برد. ‏چند ماه بعد دستيني فعال شد و‎ ‎آزمايش علمي شروع شد. همچنين در اين سال دو ‏مدل اضافي, يكي روسي و ديگري‎ ‎آمريكايي و نيز يك توقفگاه اضافه شدند‎.‎يکي‎ ‎از ‏مدل هاي ايستگاه که درپشت آن صفحات خورشيدي نصب شده اند. در آوريل 2001‏‎ ‎اولين جهانگرد فضايي به عنوان مسافر با يك سايوز به ايستگاه مسافرت كرد‏‎. "‎دنيس ‏تيتو" از كاليفرنيا اين سفر را به قيمتي كه فاش نشده انجام داد. او‎ ‎قبل از پرواز شش ‏ماه براي آماده شدن به روسيه‎  ‎رفت و شش روز هم در ايستگاه بود. يك تاجر اهل ‏آفريقاي جنوبي دومين جهانگرد فضا بود كه در سال 2002 با سايوز به ايستگاه رفت‏‎. ‎گام‎ ‎هاي بعدي براي ايستگاه آن بود كه توان ايستگاه افزايش يابد و سيستم هاي‎ ‎تأمين كننده زندگي براي شش, هفت نفر کارمند به وجود بيايد. براي بازگشت‎ ‎اضطراري تعداد زياد كاركنان، ناسا در نظر داشت تا يك "هواپيماي فرار" هفت‎ نفره ‏درست كند‎. ‎اما در سال 2001 مشخص شد كه ناسا هزينه هاي توسعه‏‎ ‎و اداره ‏ايستگاه را كم تخمين زده بوده است. هزينه ناسا براي ايستگاه پنج‎ ‎ميليارد بيش از ‏بودجه تعيين شده بود. در نتيجه ناسا طرح افزايش كاركنان و‎ ‎ساخت هواپيماي فرار را ‏به تعويق انداخت. شركاي اروپايي و ژاپني قوياً با‎ ‎اين تصميم مخالفت كردند‎.‎در سال ‏
‏2002 ايستگاه با همان سه نفر كارمند‏‎ ‎به فعاليتش ادامه داد. شاتل هاي فضايي هر ‏چهار يا پنج ماه كاركنان را‎ ‎جايگزين مي كنند. فضانوردان روسي هم هر شش ماه با ‏يك فضاپيماي سايوز جديد‎ ‎به سوي ايستگاه پرواز مي كنند. سايوز به عنوان يك ‏كپسول اضطراري در مواردي‎ ‎كه تهديدي براي زندگي كاركنان به وجود مي آيد، عمل ‏مي كند. گسترش سيستم‎ ‎نيرو ادامه يافت اما خيلي آهسته تر از نقشه اي كه در ‏
ابتدا براي آن طرح‎ ‎شده بود‎.‎در سال 2003 شاتل فضايي كلمبيا هنگام ورود دوباره به ‏جو‎ ‎زمين خرد شد و همه هفت سرنشين آن كشته شدند. ناسا تا زماني كه بتواند از‎ سلامتي پروازهاي آينده مطمئن شود پروازهاي شاتل را متوقف كرد. سپس‎سايوزهاي روسي حمل و نقل كاركنان را از زمين به ايستگاه و برعكس به عهده‎ گرفتند. كارمندان ايستگاه به دو نفر كاهش پيدا كرد تا زماني كه پرواز شاتل‎ ‎ها روند ‏عاديش را پيدا كند. اخيراً شاتل ها پروازشان را از سر گرفته اند‎. ‎

---

منبع : ‏http://www.020.com

بوئينگ 787 - Dreamliner

هواپیمایی جدید برای دنیایی جدید

 

صنعت هواپيمائي يك دنياي كاملا ً پوياست و بر همين اصل ما همواره شاهد تولدهايي مي باشيم. اين بار كمپاني بوئينگ با معرفي يك پروژه ي جديد به نام 787 باز هم باعث تحير همگان شد .787 اولين پروژه ي بعد از 777 مي باشد و اين در حاليست كه يازدهمين جت مسافربري بوئينگ است. 787 در سه مدل در حال بررسي مي باشد. يكي از مدل هاي 787 به منظور پيمودن قاره ها  در نظر گرفته شده است كه مورد استقبال ژاپن و چين قرار گرفته است.787 با در نظر گرفتن مسائل اقتصادي و زيست محيطي مصرف سوخت را 20% نسبت به پرنده هاي هم اندازه ي خود كاهش داده است، كه همين موضوع اين هواپيما را تبديل به يك هواپيماي فوق بهينه  كرده است. لازم به ذكر است كه اين كاهش مصرف باعث شده 787 دوستدار محيط زيست  باشد.787 با خصوصيات بسيار نوين و فراوان آسايش بيشتر مسافرين  را موجب گشته است، به طوري كه استاندارد آسايش مسافر را ارتقا داده است. از ميان اين خصوصيات مي توان  به راهروهاي پهن تر، رطوبت بيشتر در كابين و همچنين نگاه داشتن كابين در ارتفاع پايين تر در هنگام پرواز نسبت به هواپيماهاي ديگر، اشاره كرد. گفتني است در تمام طول پرواز مي توان با بالاترين سرعت به اينترنت متصل بود.

 مدير پروژه ي 787 آقاي Mike Bair (46 ساله ) در يك مصاحبه ي مطبوعاتي گفته است كه كيفيت هوا در كابين 787 به كمك تكنولوژي هاي نوين ارتقا يافته است.مهمترين خصوصيت 787 بلند برد  بودن آن مي باشد و اين هواپيما را مي توان رقيبي براي A330 و A340 دانست.به وسيله ي 787مي توان در هنگ كنگ زندگي كرد ولي در نيويورك شاغل بود. در همين راستا آقاي Bair گفته است كه با تولد 787 بيش از 400 جفت شهر براي اولين بار به صورت مستقيم به هم متصل مي شوند. از ميان اين جفت شهرها كه مي توان بدون توقف  بين آنها پرواز كرد مي توان به موارد زير اشاره كرد:

• نيويورك – توكيو

• نيويورك – هنگ كنگ

• مادريد – سانتياگو

بهينگي 787 را بايد مديون مواد سبك وزن، حسگرهاي دقيق تر و طراحي بسيار دقيق آيروديناميكي دانست، حال آنكه اين طراحي دقيق فقط به وسيله ي ابر رايانه ها مقدور است. بوئينگ براي ساخت اين هواپيما به طور گسترده اي از كامپوزيت استفاده نموده كه باعث كاهش در تعداد تكه هاي به كار رفته در بدنه شده است. از ديگر خصوصيات كامپوزيت مي توان به وزن كم و همچنين ضد زنگ بودن آن اشاره كرد.

ساخت 787 بر اساس صنعت جهاني بنا شده است، به اين معني كه قسمت هاي مختلف آن در مكان هاي گوناگون دنيا به وسيله ي كمپاني هاي مختلف ساخته مي شود و در نهايت در يك جا گرد هم جمع مي شوند و سر هم گشته و تبديل به يك 787 مي شود.

در حال حاضر بوئينگ در حال مذاكره با شركت هاي بزرگ سازنده ي موتور مي باشد تا براي موتور هاي 787 سفارش بدهد.ژاپني ها حدود 20% از بدنه ي 777 را توليد مي كنند و براي گرفتن مقداري از توليد بدنه ي 787 نيز تقاضا داده اند كه در حال حاضر در حال بررسي مي باشد. از كمپاني هاي متقاضي در توليد قطعات 787 مي توان به موارد زير اشاره كرد:

 Alenia از ايتاليا

 Hawker de Havilland از استراليا

 GKN از انگلستان

 Stork Fokker از هلند

 Vought و Fischer از آمريكا

 Fuji و Kawasaki و Mitsubishi از ژاپن

بوئينگ برآورد كرده است كه براي سوار كردن يك 787 بين 800 تا 1200 پرسنل لازم است. آقاي Bair گفته است كه زمان لازم براي سوار كردن  يك 787 فقط سه روز است، اين در حاليست كه سوار كردن هواپيماهاي ديگر بوئينگ بين 13 تا 25 روز به طول مي انجامد. آقاي Bair هيچگونه اطلاعي از محل سوار شدن 787 نداد، ولي همه ي نگاه ها به سوي شيكاگو  است.بوئينگ همچنين در حال مذاكره با حدود 50 شركت مسافربري (اعم از آمريكايي و غير آمريكايي) در مورد فروش 787 مي باشد.

در دنياي هواپيمايي به هواپيماهاي مسافربري Airliner گفته مي شود، حال آنكه كمپاني بوئينگ هواپيماي 787 را با نام Dreamliner معرفي كرد.آقاي Bair گفته است كه 787 براي 30 سال آينده موفق خواهد ماند.

 

مشخصات Boeing 787 Dreamliner

 تعداد مسافران : 250 نفر در سه كلاس

                        بيش از 350 نفر در يك كلاس

برد : 14800 km

پيكربندي : داراي دو راهرو

سرعت  :  0.85 mach

ظرفيت بارگيري (بدون اكتساب بار مسافرين) :    6 pallets + 8 LD3s

حداكثر وزن : 222400 Kg

خدمه ي پروازي : 2 نفر

موتور  : 2 عدد

طول هواپيما : 62 meters

طول بال : 57 meters

تاريخ شروع سوار كردن : 2005

تاريخ اولين پرواز : 2007

تاريخ به خدمت درآمدن : 2008

قيمت : غير قابل دسترس

---

منبع : http://www.tebyan.net

ايران 140

آنتونف 140 یک هواپیمای مسافربری منطقه ای با قابلیت حمل 52 مسافر می باشد که برای جانشینی هواپیمای آنتونوف 24 توسعه یافته است.آنتونف ساخت و توسعه An-140 را در سال 1993 اعلام کرد. اولین نمونه An-140 در 6 ژوئن 1997 ساخته شد و در 17 سپتامبر همان سال اولین پرواز خود را به انجام رسانید. دومین نمونه پروازی این هواپینا در سال 1998 کامل شد و اولین هواپیمای استاندارد آنتونف 140 در سال 1999 به پرواز در آمد.این هواپیما براساس گواهینامه های هوانوردی ایالات متحده و اروپا و همچنین روسیه تدارک دیده شده است.

 نسخه اصلی An-140 از دو موتور Al-30 ساخت شرکت موتور سیچ که هرکدام قدرتی برابر 1839 کیلووات را تولید میکنند بهره می گیرد حال آنکه موتور PW127A ساخت شرکت پرات اند ویتنی با قدرت 1864 کیلو وات نیز قابل انتخاب می باشد. کابین هواپیما قابلیت جا دادن 52 نفر را در ردیف های 4 تایی دارد. در عقب مسافران به عنوان پله های یکپارچه می باشد در حالیکه در سمت راست جلویی اجازه حمل بار و محموله را می دهد. قسمت عقب کابین به آشپزخانه و قسمت قراردادن کت و دستشویی  اختصاص داده شده است.ساخت نمونه اصلي آغازين An-140 در سال 2003 با An-140-100 جايگزين شد كه داراي پهنه بال بیشتر و برد بیشتر (300 کیلومتر) نسبت به An-140 می باشد.در آینده نسخه های دیگری مانندAn-140T  که نوع بارکش آن خواهد بود که دارای در بزرگتر در قسمت عقب می باشد ؛ An-140 VIP که مخصوص حمل اشخاص مهم می باشد ؛  An-140 MP که مخصوص گشت دریایی خواهد بود.

در سال 1996 Antonov  با هسا توافقنامه ای را امضا کرد که در آن اجازه ساخت  An-140  را در ایران با نام ایران 140 فراز می دهد. نمونه های اولیه ایران 140 با قطعات تامینی از Antonov ساخته خواهد شد که در نمونه های بعد با ارتقا هواپیماها به استانداردهای مربوط به ایران همراه خواهند شد.ایران 140 حداکثر دارای سرعت 575 کیلومتر بر ساعت خواهد بود. برد با 52 مسافر 2100 کیلومتر می باشد ؛ برد با 6000 کیلوگرم محموله و با سرعت 520 کیلومتر بر ساعت ( سرعت اقتصادی) ، 900 کیلومتر می باشد.حداکثر وزن برخاست ایران 140 ، 19.150 کیلوگرم می باشد.

 

مشخصات ایران 140

پیشرانه دو موتور با قدرت 2500 اسب بخار TV3-117VMA-SB2

حداکثر ظرفیت بار 6000 کیلوگرم

ظرفیت مسافر 52 مسافر

سرعت گشتزنی 520 تا 575 کیلومتر بر ساعت

سقف پرواز 7200 متر

برد عملیاتی 2100 کیلومتر با 52 مسافر، 3700 کیلومتر با 33 مسافر

مسافت باند لازم 1350 متر

خدمه پروازی 2

همراه پرواز 1

---

منبع : http://www.airliners.net

غول پیکرترین هواپیمای جهان

آيا غول پیکرترین هواپیمای دنیا را مي شناسيد؟ آنتونف 225 بزرگترین هواپیمای حال حاضر جهان می باشد،زمانیکه این هواپیما ساخته شد ، 50 % از بزرگترین هواپیماهای آن زمان بزرگتر بود ؛ هنگامی که در مقابل آن ایستاده اید احساس ترس خواهید کرد ، در مورد بزرگی آن همین بس که بوئینگ 747 در مقابل آن کوچک به نظر میرسد این هواپیما برای حمل شاتل فضایی "بوران"  توسط دفتر طراحی آنتونوف در اوکراین طراحی شد. دفتری که قبلا هم هواپیمای خوب و بزرگ ترابری آنتونوف 124 را ساخته بود.در هنگام فرود اصلا احساس نمیکنید که یک هواپیما  میخواهد بنشیند بلکه بیشتر شبیه فرود یک کشتی غول پیکر ازآسمان به زمین است.در لحظه فرود صدای غرش ان واقعا ترسناک است. وجود 30 چرخ در ارابه فرود آن انسان را متحیر میکند.اگر نگاهی به سالن داخل آن بیاندازید متوجه میشوید که  براحتی میتواند تانک واتوبوس حمل کند،براستی که روسها با ساخت این هواپیما قدرت صنعت هواپیماسازی خود را به رخ دنیا کشیدند.

پیکر بندی  آنتونف 225 همانند آنتونوف 124 بوده ولی در آنتونوف 225 بدنه درازتر بوده و در تا شو قسمت عقب را ندارد.بلکه این در در قسمت جلوی آن قرار دارد.برای این هواپیما 6 موتور توربو فن در نظر گرفته شده است. حداکثر وزن برخاست آن 600 تن می باشد. طول این هواپیما 84 متر ، طول بالهای آن 84.4 متر و ارتفاع آن 18.10 متر می باشد . آنتونف 225 قابلیت حمل 250 تن بار را دارد،حداکثر سرعت آن 850 کیلومتر بر ساعت می باشد و مداومت پروازی آن با حداکثر بار 4500 کیلومتر می باشد که البته بدون بار این مقدار به 15400 کیلومتر می رسد.آنتونوف 225 امریا (به معنی رویا) یک هواپیمای نظامی نیست ولی به خاطر قابلیتهای کم نظیری که دارد می تواند در امور نظامی نیز بکار گرفته شود.

این هواپیما برای اولین بار در اوایل 1988 به پرواز درآمد و در سال 1989 وارد خدمت شد.اولین پرواز آن 75 دقیقه بطول انجامید. بعد از لغو برنامه فضایی بوران تنها آنتونف 225 ساخته شده در سال 1994 نگهداری شده و موتور های آن در آنتونف 124 استفاده  شد. در سال 2001 این هواپیما برای انجام عملیات هوایی دوباره مهیا شد و اولین پرواز خود را در هفتم می همان سال انجام داد. شایعه هایی وجود دارد مبنی بر اینکه آژانس فضایی اروپا نقشه هایی برای شروع ساخت هواپیمای بدون سرنشین )Hotolفرود و برخاست افقی) از روی آنتونف 225 دارد، با اینکه بنظر می رسد این شایعه ها بی اساس باشند.دومین آنتونف 225 نیز تا حدی ساخته شد ولی قبل از اتمام آن انبار شد. در اوایل 2002 آنتونوف بر روی دومین نمونه این هواپیما نیز  کار می کرد تا آن را به وضعیت پروازی برساند که این کار اکنون نیز ادامه دارد. این امکان  وجود دارد که در آینده شاهد گونه های بیشتری از این نوع هواپیماها با توجه به نیاز بازار داد و ستد هواپیما باشیم.

---

منبع : http://www.airliners.net